Historia parafii strzemieszyckiej sięga aż do końca XIX wieku, co potwierdza fakt, że wierni już w 1887 roku starali się o uzyskanie pozwolenia na budowę świątyni. Aby plany te mogły w końcu zostać zrealizowane, pan Roman Mojcho ofiarował przyszłej parafii ziemię pod budowę kościoła, na której jako pierwsza stanąć miała kaplica.
Pierwsze prace ruszyły w 1900 roku i już w niespełna trzy lata była gotowa do użytku parafian. Zdążono także ją wyposażyć w najpotrzebniejsze sprzęty, jak również została odpowiednio przygotowana zakrystia do posługi kapłańskiej. Takie szybkie wykonanie prac było możliwe dzięki ofiarności parafian, których wspierali górnicy, kolejarze oraz różne instytucje z terenu Strzemieszyc. Kaplica ta szybko okazała się niewystarczająca, więc rozpoczęto przygotowania do jej rozbudowy, która ruszyła już w 1903 roku, a prowadził ją nowy proboszcz – ksiądz Tadeusz Konarski, skierowany do Strzemieszyc z Gołonoga. Budowa zakończyła się w 1910 roku, ale już w 1906 uzyskano od ówczesnych władz zgodę na zmianę statusu budowli, czyli z kaplicy stała się ona świątynią. Dopiero w 1911 roku powołano parafię Strzemieszyce wydanym dekretem podpisanym przez księdza biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, wydzielając ją z obszaru parafii Gołonóg. Kościół został usytuowany w samym centrum Strzemieszyc Wielkich na wyraźnym wzniesieniu. Architektonicznie jest on utrzymany w stylu neogotyckim oraz posiada trzy nawy. Został zaprojektowany przez inżyniera Józefa Poniarowskiego z Będzina, ale jego projektu w pełni nie zrealizowano. Zgodnie z planem kościół miał posiadać trzy wierze, które dotąd jeszcze nie zostały wykonane.
W roku 1952 wyburzono drewnianą plebanię, a w jej miejsce wymurowano nową z cegły. Kolejnym ważnym wydarzeniem z historii kościoła był rok 1959, kiedy to dokonana została konsekracja kościoła, w którym znajdował się już murowany ołtarz i balustrady. W następnych latach wykonano ogrodzenie wokół kościoła, zakupiono 60 dębowych ławek, a w 1971-72 firma Truszczyńskiego wybudowała całkowicie nowe 50 głosowe organy. W późniejszym czasie zadbano o wykonanie instalacji grzewczej oraz przeprowadzono remont dachu, a przy okazji zakupiono drewniane konfesjonały. Ważnym wydarzeniem było nawiedzenie parafii przez kopię obrazu MB Jasnogórskiej w 1980 roku. Lata 1981-2 to czas modernizacji wnętrza, w którym położono marmurowe posadzki w prezbiterium i kaplicach, marmurowe stopnie, ołtarz, tabernakulum, dębowy krzyż z Chrystusem Zwycięskim, ambonę, chrzcielnice, dębowe ławki, ołtarzyk z figurkami Serca Jezusa i świętego Józefa, marmurowy postument pod figurę Niepokalanej, a nawet stacje drogi krzyżowej. Oprócz tego w kościele zadbano o nowe oświetlenie, jak również pomalowano ściany w jasnych, pastelowych kolorach, które podkreślały architektoniczne szczegóły budynku. Gdy kościół został już w pełni wyposażony i wyremontowany, rozpoczęły się starania o przyznanie mu tytułu bazyliki. Ich początek przypada na rok 2008, kiedy to biskup Adam Śmigielski z diecezji Sosnowieckiej oraz ówczesny proboszcz ubiegali się wśród wszystkich biskupów w Polsce o poparcie w staraniach o uzyskanie tytułu bazyliki. Do głosowania w tej kwestii doszło w marcu 2008 roku w Warszawie podczas Konferencji Episkopatu Polski. Potwierdzeniem nadania tytułu bazyliki była Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, jak również Brewe Benedykta XVI z sierpnia 2008 roku, obecnie znajdujące się w zakrystii bazyliki. Z okazji nadania tego tytułu w parafii odbywały się liczne uroczystości, podkreślające wagę tego wydarzenia. Rozpoczęły się one już na tydzień przed uroczystością liturgiczną i wtedy to w Bazylice wystąpił Zespół Pieśni i Tańca Śląsk z programem poświęconym Janowi Pawłowi II. W liturgicznych uroczystościach reprezentował Watykan kardynał P. Poupad, równocześnie im przewodnicząc.
Tym sposobem kościół w Strzemieszycach w niespełna 100 lat po jego wybudowaniu stał się Bazyliką, do której uczęszczają wierni ze Strzemieszyc Wielkich i Małych oraz z mniejszych okolicznych dzielnic Dąbrowy Górniczej.
